เชื่อไหมว่าทางจิตวิทยา เรามักจะหลงรักคนที่ตรงข้ามกับเรา

เคยสังเกตไหม คนรวยหลายคนมักเลือกคบคนสวยแต่ไม่ได้รวย คนหล่อจำนวนไม่น้อยกลับชอบคนที่เอาใจเก่ง ดูแลเก่ง ขณะที่คนสวยเองก็มักลงเอยกับคนไม่หล่อ แต่พูดเก่ง อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

ในทางจิตวิทยา เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก พวกเขาไม่ได้ใช้ความเชื่ออะไรลึกลับ แต่เป็นเพราะ คนหน้าตาดีมักไม่จำเป็นต้องเอาใจใครมากนัก มีแต่คนเข้ามาเอาใจอยู่แล้ว เช่นเดียวกับคนรวย เมื่อเงินไม่ใช่สิ่งที่ขาด เขาก็ไม่จำเป็นต้องมองหาคนที่รวยเหมือนกัน สิ่งที่ถูกเลือก จึงมักเป็นอย่างอื่นที่ตัวเองไม่มี เช่น ความสบายใจ หรือ ความรู้สึกว่ามีคนดูแล

ถ้าไม่ใช่เรื่องสถานะหรือรูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นเรื่องนิสัย คนเราก็ยังมักเผลอรักคนที่ไม่เหมือนตัวเอง บางคนใจร้อน กล้าตัดสินใจ แต่กลับรู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับคนใจเย็น นิ่งกว่า บางคนพูดเก่ง วุ่นวาย แต่กลับผ่อนคลายเมื่ออยู่กับคนเงียบ ๆ

คนที่ใช้อารมณ์นำ มักหยุดได้เมื่อเจอคนที่นิ่งกว่า ความต่างแบบนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกด้อย แต่ทำให้หลายเรื่องในชีวิตไม่ต้องใช้แรงมากเหมือนเดิม อยู่ด้วยแล้วเบาลงโดยไม่ต้องอธิบาย

อีกเหตุผลสำคัญคือ เรารู้จักตัวเองดีกว่าที่คิด เรารู้ว่าอะไรคือข้อเสียของตัวเรา และพูดกันตรง ๆ คือ เราไม่ได้ชอบมันนัก เราอาจยอมรับได้ แต่ไม่ได้อยากใช้ชีวิตอยู่กับมันซ้ำสองทุกวัน

ถ้าอยู่กับคนแบบเดียวกัน เรื่องเดิม ๆ จะวนซ้ำ ความเสี่ยงเดิมจะกลับมา และชีวิตก็อาจไม่ขยับไปไหน การเลือกคนที่ต่างออกไป ไม่ได้หมายความว่าอยากเปลี่ยนตัวเองทันที แต่คือ การไม่อยากซ้ำเติมสิ่งที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นปัญหา

ในขณะที่ข้อดีของตัวเรา เราไม่ได้มองข้าม และไม่ได้ด้อยค่ามัน เพียงแค่ ไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องหาใครมาเติม เพราะมันมีอยู่แล้ว สิ่งที่ถูกให้ความสำคัญก่อน มักเป็น ช่องว่างที่เรารู้ว่าตัวเองยังขาด และไม่อยากแบกรับมันคนเดียวตลอดไป

หลายความสัมพันธ์จึงไม่ได้เริ่มจากความเหมือน แต่เริ่มจาก ความต่างที่อยู่ด้วยแล้วไม่เหนื่อย ไม่ต้องแข่ง ไม่ต้องพิสูจน์ว่าใครเก่งกว่า แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างในชีวิตถูกเติมให้เต็มขึ้นเฉย ๆ

สุดท้ายแล้ว เรามักจะหาอีกคนมาเติมเต็มในสิ่งที่เราขาดหายไป
คุณก็เป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะ